Në një moment të papritur, Stelina u kap nga emocionet teksa qëndronte e vetmuar në oborrin e shtëpisë.
Ajo po qante, dhe kjo nuk kaloi pa u vënë re nga Keijsi, i cili iu afrua me shqetësim. Çfarë e shqetësonte kaq shumë Stelina?
A ishte ndonjë bisedë e vështirë me banorët e tjerë, apo ndoshta një kujtim i dhimbshëm nga e kaluara?
Keijsi, me një qasje të ngrohtë, e pyeti Stelina se çfarë po ndodhte.
Ajo e shpjegoi se ishte prekur nga një diskutim që kishte pasur me disa nga banorët e tjerë, veçanërisht për familjen e saj.
Ky moment i ndjeshëm e bëri Keijsin të reflektojë mbi rëndësinë e mbështetjes emocionale në situata të tilla.
“Çfarë ke? Ke bërë llafe me njeri?” e pyeti Keijsi me një ton të lehtë, duke u përpjekur ta qetësonte.
Stelina, megjithatë, e siguroi se nuk kishte asgjë për të shqetësuar, por ndiheshin të rënduar nga bisedat e fundit.
Ajo ndjeu nevojën për të ndarë ndjenjat e saj, dhe kjo ishte një hap i rëndësishëm për të.
“Asgjë, po fliste pak Flori për gocën dhe për familjen dhe kështu…” tha Stelina, duke u munduar të shpjegonte situatën.
Kjo tregon se si bisedat e zakonshme mund të sjellin emocione të thella dhe se sa e rëndësishme është të jesh i vetëdijshëm për ndjenjat e të tjerëve.
Keijsi, duke e parë Stelina në atë gjendje, e inkurajoi: “U mërzite? Po budallaqe je që po qan? Mos qaj.”
Këto fjalë, ndonëse të thjeshta, kishin për qëllim të ndihmonin Stelina të ndjehej më mirë dhe të kuptonte se nuk ishte e vetme në këtë situatë.
“Mos qaj sepse mirë janë në shtëpi të treja.
Shumë mirë janë, çfarë do kenë?” e inkurajoi Keijsi, duke i thënë se situata nuk ishte aq e keqe sa mund të dukej.
Kjo tregon se si mbështetja nga miqtë është thelbësore në momentet e vështira.
Stelina, megjithatë, e dinte se ndjenjat e saj ishin të vlefshme dhe se ishte e rëndësishme t’i shprehte ato.
Ky moment i ndjeshëm në oborrin e shtëpisë ishte një kujtesë për të gjithë ne se ndjenjat janë një pjesë e natyrshme e jetës, dhe mbështetja e miqve mund të bëjë një ndryshim të madh.