Në një bisedë të sinqertë dhe prekëse me Stenaldon, Luizi ka ndarë një histori që trondit thellë.
Ai zbulon periudhën më të errët të jetës së tij, kur humbi çdo shpresë për të ardhmen.
Në moshën 37-vjeçare, ai ndiente se jeta e tij ishte e zbrazët, pa mundësi për të qenë baba apo shembull për dikë. Si ndjehet një njeri kur e sheh jetën të kalojë pa asnjë qëllim?
Luizi, i cili tani është baba, tregon se ndjenja e boshllëkut e çoi atë në një izolim të thellë.
Ai përshkruan vetminë si një nga përvojat më të vështira që kishte kaluar ndonjëherë. Pavarësisht se me kalimin e kohës ai u mësua të jetojë me të, dhimbja e saj mbeti e pranishme, duke e çuar drejt depresionit dhe stresit të vazhdueshëm.
Gjatë kësaj periudhe të errët, Luizi pranon se kishte provuar gjithçka për të dalë nga ky gjendje, duke përfshirë veprime që tani i quan “budallallëqe”.
Ai përmend një moment të rëndë, kur mendoi t’i jepte fund jetës, një mendim që e shoqëronte gjatë gjithë asaj kohe të errët.
‘Unë 38-vjeçare u bëra baba. 37-vjeçare i kisha humbur shpresat, thoja që nuk do kem kurrë familje, nuk do jem kurrë shembull i fëmijës tim por u mësova dhe nisa ta vuaj shumë. Kam jetuar vetëm dhe vetmia është gjëja më e tmerrshme në botë. Po u mësove, asgjë nuk të prek më. Në vetmi ti kalon gjithçka, kam tentuar t’i jap fund jetës, është shumë e rëndë. Po e kalove këtë fazë kthehesh te faza që bëhesh i akullt. Thua kur nuk ia ndjen botës për mua përse të ma ndiejë mua? Aty pastaj ti ke rrugën më të rëndësishme dhe thua ‘çfarë do bëj tani’?’
Pas përballjes me këto mendime të errëta, Luizi filloi të kuptonte se vetmia nuk ishte zgjidhja.
Ai filloi të kërkonte ndihmë dhe të lidhej me njerëz të tjerë, duke kuptuar se ndihma dhe mbështetja ishin të rëndësishme për të kaluar këtë periudhë të vështirë. Ky proces e ndihmoi të rikthejë besimin në vetvete.
Luizi tregon se përvoja e tij e errët e ka ndihmuar të bëhet një njeri më i fortë dhe më i vetëdijshëm.
Ai tani e sheh jetën ndryshe, duke e vlerësuar çdo moment dhe duke e kuptuar rëndësinë e lidhjeve me të tjerët.
Kjo transformim e ka ndihmuar të bëhet një baba më i mirë dhe një shembull për fëmijën e tij.
Rrëfimi i Luizit është një kujtesë e fuqishme për të gjithë ata që ndihen të humbur në errësirën e jetës.
Ai tregon se, pavarësisht sa e vështirë mund të duket situata, ka gjithmonë një dritë në fund të tunelit.
Është e rëndësishme të kërkosh ndihmë dhe të mos e humbasësh shpresën, sepse çdo ditë është një mundësi për të filluar përsëri.
Si përfundim, historia e Luizit është një thirrje për të gjithë ata që ndihen të vetmuar dhe të humbur.
Ajo na kujton se ndihma është gjithmonë e afërt dhe se çdo njeri ka potencialin për të kaluar përmes sfidave më të mëdha.
Çfarë do të bëni ju për të ndihmuar veten dhe të tjerët në këtë rrugë të vështirë?