Daja i Elijonës ka shpërthyer me një reagim të fortë publik, duke e quajtur rrëfimin e mbesës së tij brenda shtëpisë më të famshme në vend si një manipulim të ulët.
Ai shpreh shqetësimin se emri dhe adresa e tij po keqpërdoren në rrjetet sociale, duke u përballur me fyerje dhe kërcënime nga persona të panjohur.
Në mesazhin e tij të gjatë, ai thekson se ndarja e prindërve të Elijonës është rezultat i dhunës së ushtruar nga babai dhe jo për shkak të familjes së tij.
Ai e quan veten dajën biologjik të Elijonës dhe kërkon që të respektohet identiteti i tij, duke e kundërshtuar kategorikisht çdo interpretim të gabuar.
Reagimi i tij ka ngjallur një debat të madh publik, duke e bërë të qartë se ai nuk është një person anonim, por një pjesë e rëndësishme e familjes.
Kjo situatë ka shkaktuar një valë reagimesh në rrjetet sociale, ku shumë njerëz e mbështesin atë në kërkesën për ndalimin e shpifjeve.
Ai drejton kritika të forta ndaj formatit të “Big Brother”, duke e cilësuar atë si një shfaqje që shfrytëzon tragjeditë personale për audiencë.
Sipas tij, ndërtimi i një karriere mbi dhimbjen e dikujt tjetër është një dështim moral dhe një poshtërim i vlerave njerëzore.
Reagimi i dajës së Elijonës është një thirrje për reflektim mbi etikën e reality show-ve.
Ai thekson se është e papranueshme që jetët personale të individëve të shfrytëzohen për argëtim, duke i bërë ata objekt të talljes dhe kritikave publike.
Produksioni i “Big Brother” ende nuk ka dhënë një qëndrim zyrtar lidhur me pretendimet e tij, duke lënë hapësirë për spekulime dhe diskutime të mëtejshme.
Kjo heshtje mund të interpretohet si një shenjë e mungesës së përgjegjësisë nga ana e organizatorëve të programit.
Ky incident ka nxjerrë në pah nevojën për një rregullim më të fortë të etikës në media dhe reality show.
Të gjithë ata që janë të përfshirë në këto projekte duhet të kenë parasysh pasojat që sjellin veprimet e tyre mbi individët e përfshirë.
Si përfundim, ky reagim është një apel për të gjithë ne që të jemi më të vetëdijshëm për ndikimin që kanë mediat në jetët tona.
A do të vazhdojmë të lejojmë që tragjeditë personale të shndërrohen në spektakël, apo do të kërkojmë një qasje më të ndjeshme dhe humane?
