E ftuar në “Grida Duma Podcast”, Zhaklin Lekatari ka zbuluar për herë të parë se ka qenë e adoptuar dhe ka folur hapur për eksperiencën e saj dhe mendimet rreth adoptimit.
Ajo ndau me dëshpërim historinë e saj personale, duke treguar se pas vdekjes së babait të saj, ajo u rrit në një familje italiane. “Pas humbjes së babait tim, kalova disa vite me ta, duke përjetuar një jetë krejtësisht të ndryshme nga ajo që kisha njohur më parë,” tha ajo.
Ky proces, sipas saj, ishte një gjysmë adoptimi që e ndihmoi të kuptojë thellësisht se çfarë do të thotë të largohesh nga familja jote. “E kuptoj shumë mirë çfarë do të thotë të ikësh nga familja jote dhe të rritesh në një familje tjetër për të pasur një shkollim më të mirë dhe mundësi më të mëdha,” theksoi ajo.
Zhaklin shprehu mendimin se adoptimi është një mundësi e shkëlqyer për ata që dëshirojnë të bëhen prindër. “Patjetër që adoptimi është një mundësi shumë e mirë, nëse nesër do të dëshiroja të isha nënë e dikujt, do ta konsideroja atë,” tha ajo, duke theksuar rëndësinë e këtij procesi.
Ajo gjithashtu theksoi se adoptimi nuk duhet të kufizohet vetëm në fëmijët e vegjël, por duhet të përfshijë edhe ata që janë pak më të mëdhenj. “Ka shumë raste të vështira që kërkojnë kujdes dhe dashuri, dhe unë mendoj se është e rëndësishme të merremi me to,” shtoi ajo.
Megjithatë, Zhaklin theksoi se për momentin nuk është e gatshme të marrë këtë përgjegjësi. “Nuk dua të bëhem nëna e askujt tani. Nuk e shoh veten të përkushtuar ndaj një fëmije, qoftë ai i adoptuar apo biologjik,” tha ajo, duke shprehur nevojën për të qenë e gatshme për një përgjegjësi të tillë.
“Ndoshta ndonjëherë më vonë do të ndryshoj mendje, por tani për tani, dua të fokusohem në vetveten dhe karrierën time,” përfundoi ajo, duke lënë të hapur mundësinë për të ardhmen.
Rrëfimi i Zhaklin Lekatarit është një shembull i qartë se si përvoja personale mund të ndikojë në vendimet e ardhshme, duke sjellë një reflektim të thellë mbi adoptimin dhe përgjegjësitë që ai sjell.
