Martesa është një koncept që për shumë njerëz është i domosdoshëm, por për të tjerë, ajo është thjesht një mundësi që nuk i intereson. Një grup individësh ndanë arsyet e tyre përse kanë vendosur të mos martohen, duke ofruar një pasqyrë të thellë mbi përjetimet dhe bindjet e tyre personale.
Shpesh, pyetja “Kur do të martohesh?” bëhet një temë e zakonshme, veçanërisht për ata që kanë kaluar të tridhjetat. Familjarët dhe miqtë shpesh e shohin martesën si një hap të domosdoshëm për të arritur lumturinë. Por, a është vërtet kështu? Dhjetë individë ndajnë mendimet e tyre mbi këtë çështje të diskutueshme.
Një nga ata që ka vendosur të mos martohet shprehet se ndihet i lumtur dhe i plotësuar pa një partner. Pas një lidhjeje të vështirë, ai zgjodhi të jetojë i pavarur dhe nuk e përjashton mundësinë e martesës, nëse takon dikë që e respekton dhe e pranon ashtu siç është.
Në anën tjetër, një person tjetër e sheh martesën si një angazhim të gjatë, që do ta kufizonte lirinë e tij personale. Ai beson se krijimi i një familjeje do të nënkuptonte heqjen dorë nga shumë mundësi të tjera që jeta ofron.
Një grua, e cila nuk ka ndier kurrë nevojën për t’u martuar, tregon se përvojat e çifteve përreth saj e kanë bindur se martesa nuk është një domosdoshmëri për lumturinë. Ajo preferon të jetojë jetën e saj pa këtë institucion.
Një histori tjetër është ajo e një burri që përjetoi një dhimbje të madhe kur partnerja e tij anuloi dasmën në prag të ceremonisë. Kjo ngjarje e bëri atë të mendojë ndryshe për martesën dhe ta shohë atë si diçka më të komplikuar se sa e kishte menduar më parë.
Një grua tjetër ndan se ka pasur vështirësi në krijimin e marrëdhënieve afatgjata. Ajo preferon lidhjet spontane dhe kalimtare, duke e parë martesën si një qëllim që nuk e ndjen se duhet ta arrijë.
Një tjetër individ ka vendosur të përqendrohet në karrierën e tij dhe në përvojat personale, duke e lënë martesën për një të ardhme të paqartë. Ai ka pasur takime të këndshme, por asnjëherë nuk ka gjetur dikë me të cilin të ndërtojë një lidhje serioze.
Një grua që u fejua në moshën 25-vjeçare, ndan se vendimi për t’u martuar ishte i motivuar nga frika dhe presioni shoqëror. Pas prishjes së fejesës, ajo kuptoi se mund të ishte e lumtur edhe pa një certifikatë martese.
Një tjetër e intervistuar e sheh martesën si një formalitet ligjor, duke thënë se një çift i lumtur nuk ka nevojë ta dëshmojë marrëdhënien e tij përmes një dokumenti. Ajo beson se dashuria dhe respekti janë më të rëndësishme se çdo formë zyrtare.
Një person që jeton me partneren e tij në një marrëdhënie të qëndrueshme, e sheh jetën e tij si të plotësuar pa nevojën për martesë. Ai preferon të investojë paratë e dasmës në udhëtime dhe përvoja të tjera së bashku.
Në fund, një grua e fundit ndan se përvojat e jetës, si udhëtimet dhe njohjet e reja, janë më të rëndësishme për të sesa përmbushja e pritshmërive shoqërore për martesën. Ajo beson se lumturia vjen nga përvoja dhe jo nga një certifikatë.