E ftuara speciale e kësaj radhe në podcastin e Grida Dumës është motra e saj, Geris, një figurë që ka zgjedhur të jetojë larg vëmendjes publike.
Pas një periudhe të gjatë në hije, ajo ka vendosur të ndajë historinë e saj personale dhe përvojat e jetës në Shtetet e Bashkuara, duke ofruar një perspektivë të re mbi realitetin e të burgosurve shqiptarë.
Geris, e cila u zhvendos në Amerikë që në moshë të vogël, ka kaluar një rrugëtim të veçantë akademik dhe profesional. Fillimisht e përkushtuar ndaj muzikës, ajo ka studiuar për kanto, por më pas ka bërë një kthesë të papritur drejt kriminalistikës, duke u fokusuar në studimin e sjelljeve të individëve të burgosur.
Një nga aspektet më intriguese të bisedës ishte përvoja e saj me të burgosurit shqiptarë në burgjet amerikane. Ajo ka ndarë se si këta individë, pavarësisht situatës së tyre, shfaqnin një karizëm të veçantë dhe aftësi për t’u përshtatur në kushte të vështira, një tipar që ajo e lidh me kulturën shqiptare.
Geris thekson se socializimi në Shqipëri është një faktor kyç që ndihmon këta individë të krijojnë lidhje të forta, edhe në kushte të tilla. “Shqipëria të jep një lloj socializimi kaq të shëndetshëm,” thotë ajo, duke e krahasuar me vështirësitë e socializimit në Amerikë, ku njohjet janë më të kufizuara.
Gjatë intervistave të saj, ajo ka pasur mundësinë të flasë me të burgosur nga Shqipëria, Maqedonia dhe Kosova, duke zbuluar se shumë prej tyre ishin të vetëdijshëm për mundësitë që ofronte jeta në Amerikë, por gjithashtu për rreziqet që i kishin çuar në atë rrugë.
“Ishte shumë interesante të flisje me këta njerëz, pasi ata ishin të vetëdijshëm për pasojat e veprimeve të tyre,” shprehet Geris. Ajo tregon se shumë prej tyre ishin të motivuar nga dëshira për të ndryshuar jetën e familjeve të tyre, pavarësisht se çfarë ishin detyruar të bënin për ta arritur këtë.
Geris gjithashtu thekson se ka një dallim të qartë në mënyrën se si adoleshentët shqiptarë dhe ata amerikanë e shohin punën dhe përgjegjësitë. Ajo vëren se adoleshentët në Shqipëri shpesh fillojnë të punojnë që në moshë të re, një kulturë që duket se mungon në Amerikë, ku shumë prej tyre janë më të prirur për të qëndruar pasivë deri në moshë më të madhe.
Me këtë intervistë, Geris Dumës ofron një pasqyrë të thellë mbi jetën e të burgosurve shqiptarë në Amerikë dhe sfidat që ata përballen. Ajo nxit lexuesit të reflektojnë mbi realitetin e vështirë të këtyre individëve dhe rëndësinë e socializimit dhe mbështetjes në procesin e rehabilitimit.