Nga Endrit Kembaci*
“A është e mundur që një ekip i vogël të sfidojë gjigantët e futbollit?” Këto fjalë të Thierry Henry pas ndeshjes së Bodo/Glimt ndaj Interit na kujtojnë se, përtej emrave dhe shifrave, futbolli është një lojë ekipore. Në një epokë ku paratë dhe yjet janë në qendër të vëmendjes, fryma ekipore mbetet arma më e fortë për të arritur suksesin.
Futbolli modern shpesh e harron thelbin e tij; kolektivitetin. Në një botë ku merkatoja dominon me shifra marramendëse dhe pagat e larta, shpesh harrohet se çfarë e bën një ekip të suksesshëm. Talenti individual mund të fitojë ndeshje, por vetëm një strukturë e fortë dhe një frymë ekipore mund të fitojnë tituj.
Bodo/Glimt, një ekip që nuk ka emrat më të njohur, ka arritur të krijojë një identitet të fortë loje. Çdo lojtar në këtë ekip mbron tjetrin, duke vepruar si një njësi e vetme. Kjo është ajo që i jep forcë dhe qëndresë, duke e bërë të vështirë për rivalët të përballen me ta. Fryma ekipore dhe kohezioni janë çelësi i suksesit të tyre.
Paradoksi i futbollit modern është se sa më shumë investime të bëhen, aq më e vështirë bëhet ndërtimi i një grupi të vërtetë. PSG, me yjet e saj si Mbappe, Neymar dhe Messi, është një shembull i qartë se emrat e mëdhenj nuk garantojnë suksesin. Vetëm kur ekipi vendos grupin mbi individin, ai arrin të fitojë tituj.
Kohezioni dhe loja ekipore nuk mund të blihen me para. Ato kërkojnë kohë, sakrificë dhe një kulturë pune të fortë. Mesazhi i Henry është një kujtesë e rëndësishme: futbolli shpërblen ata që luajnë si “ne”, jo si “unë”. Kjo është arsyeja pse histori si ajo e Bodo/Glimt janë kaq frymëzuese, sepse tregojnë se zemra e lojës mbetet ekipi.
Konkluzioni është i qartë: futbolli gjithmonë rikthehet te thelbi i tij. Paratë krijojnë pritshmëri, por vetëm një ekip i fortë garanton fitore të qëndrueshme. Kur 11 lojtarë mendojnë njësoj dhe sakrifikojnë për njëri-tjetrin, diferencat mes të mëdhenjve dhe “të vegjëlve” zhduken. Ky është mesazhi më i bukur i futbollit; ai i përket atyre që luajnë së bashku.