Esat Ruka, kulturolog dhe kantautor i njohur, ndau me publikun kujtime të çmuara nga fëmijëria e tij gjatë pjesëmarrjes në rubrikën “Galeri” të programit “E Diell” në Top Channel. Ai e përshkroi jetën e tij në fshatin Rremull të Matit, ku muzika ishte një element i pandashëm i jetës familjare që nga mosha e tij e hershme.
Ruka theksoi se babai i tij, një rapsod i njohur në zonë, kishte një zë të veçantë dhe se ndikimi i tij në formimin muzikor të Esatit ishte i jashtëzakonshëm. E ëma gjithashtu kishte një zë të bukur, duke e bërë muzikën një trashëgimi të vyer brenda familjes. Këto influenca e ndihmuan atë të zhvillonte pasionin për muzikën që në moshë të vogël.
Ai kujtoi me nostalgji se babai i tij interpretonte këngë dasmash, duke i dhënë ngjyrë dhe emocion çdo ngjarjeje festive. Ruka e përshkroi atë si “krushkun e këngës”, duke theksuar se këngët e tij ishin të paharrueshme dhe se ai ishte një djalë simpatik për kohën. Kjo trashëgimi e pasur muzikore e formoi identitetin e tij artistik.
Gjatë intervistës, Ruka solli një moment emocional, duke interpretuar një këngë akapela të të atit, duke rikthyer kështu në studio një pjesë të trashëgimisë muzikore familjare. Ky akt e bëri publikun të ndjehej të lidhur me historinë e tij dhe me emocionet që ai përjetonte.
Një tjetër figurë e rëndësishme në jetën e tij ishte nëna, e cila kishte një zë të jashtëzakonshëm. Ruka tregoi se dëgjimi i zërave të këngëtarëve në radio e kishte inspiruar atë të dëgjonte më shumë muzikë brenda familjes. Ai e kujtonte momentin e parë kur dëgjoi radion, duke u ndjerë i lidhur me muzikën që e rrethonte.
Fëmijëria e tij në fshat ishte e mbushur me aventura dhe kujtime të çmuara. Ai e përshkroi jetën si shumë të bukur, ku fëmijët duhej të krijonin vetë lodrat e tyre dhe të kujdeseshin për bagëtitë. Mezi priste të përfundonte punët për të marrë çiftelinë në dorë, instrumentin që e shoqëronte që nga mosha pesëvjeçare.
Rrugëtimi i tij artistik mori një drejtim të ri kur punoi si mësues në Shkopet. Aty ai filloi të ndërtonte struktura muzikore dhe u angazhua në jetën artistike të zonës, duke krijuar një ansambël dhe duke u bërë pjesë e ansamblit të rrethit. Kjo periudhë ishte vendimtare për zhvillimin e tij si artist.
Me kalimin e kohës, Ruka u shkëput nga interpretimi vetëm me instrument dhe provoi veten si këngëtar solist, duke fituar çmime dhe duke konsoliduar profilin e tij artistik. Ai vazhdoi të krijonte dhe të zhvillonte muzikën e tij, duke lënë një gjurmë të rëndësishme në skenën muzikore shqiptare.
Fotografitë që shoqëronin intervistën ishin një udhëtim në historinë personale të artistit, duke përfshirë një fotografi të veçantë nga dita e martesës së tij, e cila mbante kujtime të paharrueshme. Ai e përshkroi atë si një moment të veçantë, duke theksuar rëndësinë e lidhjes me bashkëshorten e tij, e cila punonte me përkushtim në spitalin e Burrelit.
Një nga shprehjet më domethënëse të Esat Rukës për vendlindjen e tij mbetet: “Mati ka më shumë shpirt sesa zëdhënie të shpirtit.” Kjo frazë pasqyron lidhjen e tij të thellë me muzikën dhe trashëgiminë kulturore të kësaj zone.