Giuseppe Bergomi, legjenda e Interit dhe ish-kapiteni i tij, ka ndarë një letër emocionuese në “Gazzetta dello Sport” për të nderuar Franco Baresin, me të cilin ndau jo vetëm betejat në fushë, por edhe një miqësi të thellë gjatë karrierës së tyre. Kjo letër është një reflektim mbi momentet e paharrueshme që kanë kaluar së bashku, duke e bërë këtë përkujtim edhe më të veçantë.
Letra e Bergomit fillon me një kujtim të veçantë, atë të ceremonisë së mbajtjes së flakës olimpike në “San Siro”, ku ata dolën së bashku. Ai thekson se ajo fotografi do të mbetet një nga më të bukurat e jetës së tyre, një simbol i miqësisë dhe bashkëpunimit të tyre në fushë.
Bergomi tregon se Baresi nuk ishte kurrë një njeri i fjalëve të shumta, por ai e pa atë të emocionuar në atë moment të veçantë. Ai përshkruan se si ishin të lidhur ngushtë, duke ndarë një çast të mrekullueshëm, dhe se Baresi kishte dëshiruar që Bergomi ta udhëhiqte atë në atë ngjarje.
Bergomi kujton se Baresi kishte kërkuar ta mbante pishtarin si një kujtim, dhe ai arriti t’ia siguronte atë në një bar pranë shtëpisë së Baresit. Ai shpreh keqardhjen se ajo ishte hera e fundit që u panë, duke e bërë këtë moment edhe më prekës.
Ai gjithashtu rikujton fillimet e karrierës së tij, duke përmendur se Baresi ishte ai që i bëri nyjën e parë të kravatës, një detaj që tregon lidhjen e veçantë midis tyre. Ai e përshkruan Baresin si një mentor dhe një mik të vërtetë në jetën e tij.
Natyrisht, Bergomi nuk mund të harrojë ndeshjet e tyre në fushë, veçanërisht derbin e tij të parë, ku ai shënoi gol përballë Baresit. Ai thekson se, megjithëse ishin rivalë, ata gjithmonë e respektonin njëri-tjetrin dhe ndanin momente të veçanta përpara dhe pas ndeshjeve.
Bergomi përmend gjithashtu ndeshjen e lamtumirës së Baresit, ku ai u thirr personalisht për të marrë pjesë. Ai e kujton bisedën e tyre me humor dhe ngrohtësi, duke treguar se sa shumë e vlerësonte miqësinë e tyre.
Kur flitet për kombëtaren, Bergomi thekson se si ata u shpallën kampionë bote së bashku në vitin 1982, duke mbështetur njëri-tjetrin gjatë turneut. Ai ndan ndjenjën e sigurisë që kishte duke luajtur pranë Baresit, një ndjenjë që e bëri atë të ndihej i fortë dhe i mbrojtur.
Në përfundim, Bergomi shkruan se ata ishin gjithmonë të ngjashëm, të dy të përmbajtur dhe të edukuar, duke ndarë një vlerësim të sinqertë për njëri-tjetrin. Ai përmend nofkat e tyre, duke e përshkruar Baresin si “Piscinin” dhe veten si “Zio”, duke e përfunduar me një reflektim mbi miqësinë e tyre si dy shokë udhëtimi, të lidhur nga pasioni për futbollin dhe përkujtimi i një historie të paharrueshme.
