Giuseppe Bergomi, një emër që njihet si legjendë e Interit, ka ndarë një letër prekëse në “Gazzetta dello Sport” për të kujtuar Franco Baresin, një shok të paharrueshëm në fushë dhe një rivalitet të veçantë mes dy klubeve milaneze.
Ai e fillon këtë reflektim me kujtimin e fundit të tyre së bashku, kur dolën si mbajtës të flakës olimpike në ceremoninë e hapjes së “Milano-Cortina 2026” në “San Siro”. “Ajo fotografi është bërë histori, do të mbetet përgjithmonë ndër më të bukurat e jetës sonë,” shkruan Bergomi, duke theksuar rëndësinë e atij momenti.
Bergomi përshkruan Baresin si një njeri të pakët në fjalë, por me një emocion të thellë. “Ishim të lidhur në atë çast të veçantë, ai donte që unë ta udhëhoqa pishtarin, dhe ndihesha i nderuar për këtë,” thotë ai, duke e theksuar lidhjen e fortë mes tyre.
Pas ceremonisë, Bergomi kujton se si Baresi kishte kërkuar të mbante pishtarin si një kujtim. “Ia dorëzova në një bar pranë shtëpisë së tij, një vend ku ai ndihej si në shtëpi. Fatkeqësisht, ajo ishte hera e fundit që u pamë,” shprehet ai me nostalgji.
Ai gjithashtu ndan kujtimet e tij nga fillimet e karrierës, duke përmendur se Baresi ishte ai që i bëri nyjën e parë të kravatës. “Ishte një moment simbolik, sepse vetë nuk dija si ta bëja,” thotë Bergomi, duke e vlerësuar ndikimin e Baresit në jetën e tij.
Natyrisht, ai nuk mund të anashkalojë duelet e tyre në fushë. “Në derbin tim të parë, më 6 shtator 1981, shënova gol dhe përballë ishte Franco. Në ato beteja, gjithmonë ishim të ndarë, duke mbrojtur zonat tona, por gjithmonë me respekt për njëri-tjetrin,” kujton ai me krenari.
Bergomi gjithashtu ndan një kujtim të veçantë nga ndeshja e lamtumirës së Baresit. “Më telefonoi dhe më tha: ‘Ti do të vish!’ I thashë me shaka se do të më vërshëllejnë, por ai më inkurajoi të isha aty,” tregon ai, duke theksuar rëndësinë e atij momenti për të dy.
Ai përmend gjithashtu sukseset e tyre me kombëtaren italiane, duke përfshirë titullin e kampionëve të botës në vitin 1982. “Ishim të rinj dhe mbështetëm njëri-tjetrin gjatë turneut, duke luajtur së bashku edhe në Europianin e vitit 1988 dhe Botërorin e vitit 1990,” thotë ai, duke theksuar lidhjen e fortë mes tyre.
“Sot mendoj se kemi qenë gjithmonë shumë të ngjashëm: të dy të përmbajtur, të edukuar, bij të një epoke tjetër,” përfundon Bergomi. Ai e përshkruan miqësinë e tyre si një udhëtim të paharrueshëm, duke e quajtur veten dhe Baresin “kapitenë pa retorikë” dhe duke reflektuar mbi nofkat e tyre, duke e bërë këtë kujtim edhe më të veçantë.
