Tragjedia e Arlinda Zekajt, e cila u vra më 25 tetor në Pejë, ka rikthyer në vëmendje historitë e grave që përballen me dhunën në familje dhe betejat e tyre të vazhdueshme për drejtësi.
Drenusha Latifi, një nga ato gra, ka ndarë historinë e saj në rrjetet sociale, duke shprehur zhgënjimin e saj për mungesën e një vendimi përfundimtar nga drejtësia. Ajo thekson se ka kaluar tre vjet pa asnjë vendim të formës së prerë, duke u përballur me dy gjoba dhe një proces të vazhdueshëm për dhunë në familje.
Një nga shqetësimet më të mëdha për Drenushën është çështja e kujdestarisë së dy fëmijëve të saj. Ajo shprehet se, pavarësisht se i rrit dhe kujdeset për ta, gjykata ende nuk ka marrë një vendim për t’ia besuar kujdestarinë, edhe pse babai i fëmijëve nuk tregon interesim për ta.
Drenusha ka folur hapur për përvojën e saj me ish-bashkëshortin, Atilla Kardesh, të cilin e akuzon për dhunë fizike dhe psikologjike. Rasti i tyre është trajtuar nga institucionet e drejtësisë për një kohë të gjatë, ndërsa Kardesh ka mohuar akuzat ndaj tij.
Rikthimi i këtij rrëfimi është veçanërisht i rëndësishëm në kontekstin e vrasjes së Arlinda Zekajt, e cila kishte kërkuar vazhdimisht ndihmë nga institucionet, por nuk arriti të shpëtonte nga tragjedia.
Arlinda kishte një urdhër mbrojtjeje në fuqi, por kjo nuk ishte e mjaftueshme për ta mbrojtur nga dhuna. Kjo ngjarje ka ngritur pyetje të mëdha mbi mbrojtjen institucionale të grave që denoncojnë dhunën.
Dy histori të ndryshme, por që ngjallin të njëjtën pyetje: sa gjatë duhet të presë një grua që kërkon mbrojtje dhe drejtësi? Drenusha vazhdon të presë për një zgjidhje të drejtë për fëmijët e saj dhe për veten e saj.
Rasti i Drenushës dhe Arlindës tregon se nevojitet një angazhim më i madh nga institucionet për të mbrojtur gratë dhe për t’i dhënë atyre drejtësi, në mënyrë që tragjedi të tilla të mos përsëriten më.