Presidenti në largim i FIGC, Gabriele Gravina, ka pranuar se futbolli italian po kalon një krizë të thellë, duke e lidhur këtë me dështimin e kombëtares në “play off”-in e Botërorit. Ai shprehu ironinë e tij për eliminimin, duke thënë: “Ndoshta duhet të isha stërvitur më shumë… kam humbur dy penallti ndaj Zvicrës dhe disa raste me Bosnjën”.
Pas humbjes në Zenicë, erdhën dorëheqjet e tij, ku ai tha: “Kisha thënë se do të shkonim në Botëror edhe me not, por nuk ia dolëm. Dorëheqja ime është akt dashurie për futbollin”. Gravina pranoi se kishte menduar të largohej më herët për shkak të pengesave që frenojnë zhvillimin, por vendosi të qëndrojë duke e quajtur këtë periudhë si “Rruga e Kryqit”.
Ai e përshkroi këtë fazë si një periudhë të vështirë, të mbushur me kritika, probleme dhe tension të vazhdueshëm. Gravina theksoi se kishte vendosur të përballonte këtë situatë, duke e konsideruar si një sfidë të rëndësishme për të ardhmen e futbollit italian.
Gravina gjithashtu ndau me publikun presionin që ndjen: “Jetoj pothuajse i izoluar mes shtëpisë dhe federatës”. Ai e theksoi se nuk pranon leksione morali nga askush, duke u shprehur se kritikat e tij janë të pakuptimta në një kontekst ku askush nuk ofron zgjidhje.
Mesazhi i tij ishte i qartë: “Le ta themi qartë: në Itali për kombëtaren interesohen vetëm tifozët; të tjerët, përfshirë politikën, e përdorin vetëm kur gjërat shkojnë keq”. Kjo është një thirrje për reflektim mbi angazhimin e vërtetë të shoqërisë për futbollin.
Gravina e shihte situatën si një mundësi për të rishikuar strategjitë e zhvillimit të futbollit në Itali. Ai theksoi se është e nevojshme të krijohet një kulturë më e fortë për mbështetje dhe angazhim nga të gjithë aktorët e rëndësishëm, duke përfshirë institucionet dhe tifozët.
Me këtë, ai shpreson të rikthejë besimin në kombëtaren italiane dhe të nxisë një frymë të re bashkëpunimi mes të gjithë atyre që e duan futbollin. Gravina përfundoi duke theksuar rëndësinë e një angazhimi të përbashkët për të ndihmuar në ringritjen e futbollit italian në nivele më të larta.
Si përfundim, situata aktuale e kombëtares italiane kërkon një angazhim të ri dhe një reflektim të thellë nga të gjithë, për të siguruar që e ardhmja e futbollit të jetë më e ndritur. Çfarë mendoni ju për këtë situatë? A është koha për një ndryshim të vërtetë?